Vanochtend half acht: stromende regen, natte sneeuw en harde wind. Als ik naar buiten kijk parkeert net een bus met aanhanger bij ons voor de deur. De mannen van het isolatiebedrijf. Ik had half en half verwacht dat ze zouden bellen dat ze met dit weer niks konden uitrichten. Maar nee hoor, na een kop koffie trekken ze de regenpakken aan en gaan aan de slag.
De een doet dit werk al drie jaar. Zijn hulp pas drie maanden. Hulp gaat aan de slag met het boren van de gaten en de ander met het inbrengen van het isolatiemateriaal en afvoegen van de gaten. En al snel blijkt dat er bij de opname van het werk door Nuon nog meer over het hoofd is gezien. De buitenmuur van de badkamer en een van de muren van de keuken blijken een te kleine spouw te hebben: die kunnen niet worden geïsoleerd. Dat maakt dat er toch een behoorlijk aantal vierkante meters minder hoeft worden gedaan. Als we achteraf de boel opmeten blijkt het totaal (de niet te isoleren muurtjes plus de reeds geïsoleerde aanbouw) zo'n 55 vierkante meter minder te zijn - één derde van de opgenomen oppervlakte. Dat betekent dus ook één derde minder kosten. Zo langzamerhand begin ik me af te vragen of de adviseur meer dan één muur heeft bekeken.
Blijkbaar gebeuren dit soort dingen vaker. De mannen van het isolatiebedrijf mopperen er over. Ook over de achtergevel: de nok is erg moeilijk te bereiken en dat hadden ze graag vooraf geweten. Ook het boren van de nieuwe ventilatiegaten voor de kruipruimte levert vragen op - waar liggen de leidingen? Met behulp van foto's die ik heb gemaakt tijdens de verbouwing weten we de meeste te vinden. Maar op één plek gaat het bijna fout: de keuken.
Dan blijkt het weer goed te zijn dat ik erbij ben. Want nadat ik mijn zorg heb geuit wordt besloten niet de diamantboor te gebruiken, maar een conventionele boor voor het laatste stuk. Dat bleek de redding te zijn voor zowel een afvoer als een waterleiding. Was daar iets mee gebeurd dan hadden we echt een fors probleem gehad. Evengoed moeten we iets later op zoek gaan naar de oorzaak van een flinke brandlucht. Het blijkt een stuk hout te zijn waar de diamantboor weinig van heeft heel gelaten. De wrijving zorgde voor schroeiend hout en ook dit had makkelijk erger kunnen zijn.
In de loop van de middag is het werk klaar. Overal dwarrelen vlokjes glaswol rond, zodat het lijkt te sneeuwen. In huis blijken met name bij een paar kozijnen scheurtjes in de muur te zitten. Daar is ook glaswol doorheen gekomen, maar niks dat de stofzuiger niet aan kan. En de scheurtjes kan ik vrij eenvoudig bijwerken. De buitenkant van het huis ziet eruit alsof het de mazelen heeft gehad. Natuurlijk heeft het voegmateriaal een andere kleur dan de gevel. Een verfklusje voor het voorjaar.
Tot nu toe is dit hele project er een met meer hindernissen dan ik had verwacht. En we zijn er nog niet. Nu wachten we de rekening af. En daarna het herziene energielabel. Hopen dat dit goed gaat. Wordt (wederom) vervolgd.
0 reacties:
Een reactie plaatsen