De feestdagen komen eraan. En met drie vrouwen in huis meteen ook de vraag "wat trek ik aan?" In eerste instantie lijkt dat een leuk onderwerp, want dat betekent potentieel shoppen voor kerstkleding. Een galajurk of iets dergelijks. Maar op de rug daarvan komt onvermijdelijk het gesprek op de lijn. En dan wordt het gesprek soms een stuk minder vrolijk.
Misschien ben ik daarin toch gewoon een echte vent. Ik weet dat ik niet het meest aantrekkelijke lijf op deze aardkloot heb, maar ik kan er mee leven. Alles doet het, het beetje overgewicht dat ik heb blijft binnen de perken en het belangrijkste voor mij: mijn vrouw is er (zegt ze ;-)) tevreden mee. Ik hou een beetje in de gaten wat ik eet, ik zorg dat ik zoveel mogelijk op de fiets stap en daarmee is voor mij de kous af. Ik accepteer mijn lijf voor wat het is en probeer daarvan te genieten. De tijd dat ik er als een Adonis uit wilde zien ligt al ver achter me. En al zou ik het willen, ik ben realistisch genoeg om te begrijpen dat ik met m'n bijna 50 jaar mijn kansen wel heb gehad. Mijn vrouw zit daar gelukkig het zelfde in. Er zijn delen van haar lichaam waar ze meer tevreden mee is dan andere, maar het geheel is ze best blij mee. En ik ook...
Ik snap dat dit totaal anders is voor onze dochters. Uiterlijk betekent iets heel anders voor je als je onder de twintig bent dan wanneer je (zoals zij dat zeggen) half op weg bent richting het bejaardentehuis. En dus kunnen we een heel eind meegaan qua begrip - meedenken over lijnen, light producten kopen, sportschool-abonnementen regelen, dat soort dingen. Maar er is een grens. Zodra de gesprekken in de richting gaan van afslankpillen, liposuctie en zo dan gaat voor ons de deur onmiddellijk dicht. Lukt het ze zelf niet om een combinatie van eten en bewegen te vinden waarmee ze hun gewicht binnen (voor hen) aanvaardbare grenzen kunnen houden, dan willen we best mee richting de dokter of de diëtiste voor een goed advies. We ondersteunen ze graag met serieuze en gezonde manieren om een balans te vinden. Alles daarbuiten is onbespreekbaar.
Helaas worden ze in deze tijd bestookt met reclames over glamour kleding, zonder uitzondering getoond door meiden met maatje 32-34. MTV maakt het geheel af met videoclips van superslanke mega-sterren vol siliconen en botox in gemaakte feeststemming. Tegelijkertijd vliegen de advertenties in bladen en op TV over vermageringspillen, super-diëten en wonder-afslankmethodes je om de oren. De een nog ongeloofwaardiger dan de andere. Alles om mensen die onzeker zijn over hun lichaam nog een paar euro uit de zak te kloppen, zonder dat dit een structurele oplossing biedt. Natuurlijk zonder ook maar een moment stil te staan bij de gezondheidsaspecten. Kwam er maar een verbod op dat soort reclames, want het is af en toe echt triest als je ziet wat het met een tienermeid kan doen.
Ook onze dochters moeten uiteindelijk hun lichaam leren accepteren, inclusief de minder leuke kanten. Wist ik maar hoe ik dat proces kon vergemakkelijken...
Hoi,
BeantwoordenVerwijderenDe documentaire, van Sunny Bergman, Beperkt houdbaar heeft een leuk stukje over de glossy bladen en het gebruik van Photoshop. De bladen stellen nl dat zij niet verantwoordelijk zijn voor vreemde denkbeelden mbt uiterlijk omdat lezeressen vast niet zo dom zijn dat die niet weten dat een glossy blad eigenlijk een soort sprookje voor volwassenen is.
Het was een interessante eye-opener.
Het proces vergemakkelijken... dat zou inderdaad mooi zijn. Helaas zal ook de jeugd van tegenwoordig gewoon door ervaring wijs moeten worden. En kunnen wij ze niet beschermen tegen dieten die alleen maar jojo-en veroorzaken. We kunnen ze niet beschermen tegen artsen die steeds makkelijker operaties uitvoeren om mensen slanker te maken. We kunnen ze ook niet beschermen tegen afslanktabletten en al die zooi.
BeantwoordenVerwijderenMaar wat wel kunnen is ze zo goed mogelijk voorleven hoe het kan... De appel vaakt vaak niet ver van de boom :)