Vandaag was een bagger dag. Ik had moeite om mijn bed uit te komen en begon de dag met hoofdpijn. Een stukje mee gefietst met jongste zoon en daarna door naar school voor de lessen. Dat ging maar zo-zo. De eerste twee lessen gingen goed. Daarna moest ik een uur surveilleren in het studiehuis, meestal een goed moment om wat te studeren. Maar dat kwam er niet van. Daarna was het tijd voor bijles, maar mijn leerling kwam niet opdagen. Toen nog een les en die liep duidelijk minder. Ik heb er twee leerlingen uit gestuurd.
Daarna had ik een afspraak om te praten over een op te stellen protocol voor onze dyscalculie-leerlingen, maar de zorg-coördinator kwam vast te zitten in een telefoongesprek en na een half uur ben ik maar weg gegaan. Grommend, want ik kan die tijd echt beter gebruiken. Op naar de boodschappen, naar huis en de huishoudelijke taken doen. Mijn mentale energie was op en ik was niet blij met mezelf.
Mijn vrouw had het onmiddellijk in de gaten. Even liet ze me, daarna ging ze zoeken naar de oplossing. Tijd voor mezelf. Voorzichtig stelde ze voor dat ik een ritje op de motor kon maken. Verleidelijk, maar ik neem niet snel echt tijd voor mezelf. Ik heb nog een uur lopen twijfelen voordat ik me in het motorpak hulde. Dik 100 PK onder me, de avond voor mezelf. Heerlijk om dan de duisternis en de kou in te rijden.
Drie en een half uur heb ik gereden. Alleen ik, de motor en mijn gedachten. Niet veel motorrijders vinden het lekker om in de kou en het donker te rijden, maar voor mij was het precies wat ik nodig had.
Mijn vrouw kent me soms beter dan ik zelf. Dank je, lief.
0 reacties:
Een reactie plaatsen