Daar ging hij dan. Net als elke ochtend. Zijn stoere zwarte jas aan, zwarte rugzak op zijn rug met lunch, drinken en pauze-snack. Op zijn stoere blauwe jongensfiets. Zelfverzekerd en met een lach op zijn gezicht. Een keer naar links kijken, een keer naar rechts kijken, nog een keer naar links en op de pedalen. Strak de weg oversteken en snelheid maken. de bocht om op weg naar de spoorwegovergang. Dan het drukke kruispunt oversteken, waar niet elke automobilist de fietsers goed in de gaten heeft. Doorrijden naar de plek waar hij links moet voorsorteren, altijd een eng punt. Wachten voor het stoplicht en dan oversteken. De lange heuvel oprijden met nog een drukke straat van rechts en veel bouwverkeer. De straat uitrijden en bij de T-splitsing linksaf, waar alle auto's voor drie scholen gehaast langs rijden. Nog even door, de stoep op en dan kan hij zijn fiets in de stalling zetten. Net als elke schooldag. Alleen vandaag voor de eerste keer in zijn leven zonder mij aan zijn zijde.
Voor hem een natuurlijke stap en hij is er echt klaar voor. Voor mij, ondanks dat dit de vierde keer is dat ik het mee maak, een mooi, eng en vooral emotioneel moment. Niemand op deze aardkloot kan trotser zijn dan ik op het moment dat hij vanmiddag weer veilig thuis is. Rij voorzichtig, knul...
0 reacties:
Een reactie plaatsen